Na początku to wcale nie była żadna oficjalna nazwa, tylko… pomysł. Pod koniec lat 50., kiedy BMW walczyło o przetrwanie, pojawił się model BMW 700 – mały, prosty samochód, ale w wersji coupé miał w sobie coś więcej. Był lżejszy, zgrabniejszy i po prostu bardziej „sportowy” w odbiorze niż sedan. W materiałach zaczęto więc używać określenia „Sport Coupé”. I właśnie tutaj rodzi się cała idea – połączenie eleganckiej sylwetki coupé ze sportowym charakterem. Jeszcze bez skrótu „CS”, jeszcze bez systemu oznaczeń, ale kierunek był już wyraźny.

Prawdziwy przełom nastąpił chwilę później, w 1961 roku, kiedy BMW pokazało model BMW 3200 CS. I to jest ten moment, w którym „CS” przestaje być opisem, a staje się oficjalnym oznaczeniem modelu. Skrót od „Coupé Sport”trafia do nazwy samochodu i od tego momentu zaczyna funkcjonować jako coś konkretnego w gamie BMW. Co ważne, 3200 CS nie było lekkim, surowym autem sportowym – to było raczej eleganckie, szybkie coupé z nutą luksusu. I dokładnie taki charakter „CS” zachowa później.

W kolejnych latach BMW rozwija ten pomysł – pojawiają się modele takie jak 2000 CS, a potem legendarne coupé serii E9. I wtedy „CS” przestaje być jednorazowym oznaczeniem, a staje się częścią DNA marki: symbolem auta, które łączy styl, osiągi i komfort – bardziej w klimacie gran turismo niż czystej wyścigówki.

A później historia robi ciekawy twist. Bo kiedy wchodzimy w erę nowoczesnych modeli M, jak M3 czy M4, oznaczenie „CS” wraca… ale już w innym znaczeniu. W tym kontekście rozwija się je jako „Competition Sport” – czyli wersję ostrzejszą, bardziej torową, stojącą pomiędzy standardowym M a ekstremalnym CSL. To już nie jest eleganckie GT jak kiedyś, tylko wyraźnie podkręcona, bardziej bezkompromisowa odmiana.

Czyli ta sama nazwa, ale dwie zupełnie różne epoki i dwa różne charaktery.