Założenie

Simca (Société Industrielle de Mécanique et Carrosserie Automobile) została założona w 1934 roku we Francji przez włoskiego przemysłowca Henriego Théodore’a Pigozziego, jako francuska filia Fiata. Początkowo produkowano tam samochody na licencji Fiata, co miało umożliwić Włochom wejście na francuski rynek bez barier celnych.

Nazwa SIMCA to skrót od pełnej nazwy firmy, a jej założenie miało strategiczny charakter: lokalna produkcja dla lokalnego rynku, ale z włoskim know-how i technologią.

Symbolika

Logo Simki zmieniało się na przestrzeni lat, ale najbardziej znane to:

• tarcza z wpisaną nazwą „SIMCA” i stylizowanym ptakiem (najczęściej mewą) nad nią,
• w niektórych wersjach ptak przypominał dynamicznego bociana lub żurawia w locie – symbol lekkości, ruchu i elegancji.

Symbolika:

• ptak miał kojarzyć się z wolnością i nowoczesnością, a także z szybkością i mobilnością,
• logo miało prosty, ale elegancki styl – oddający charakter ówczesnych francuskich aut: kompaktowych, praktycznych, ale z odrobiną szyku.

Aktualnie

Simca istniała jako marka niezależna przez kilka dekad, przechodząc przez różne etapy:

• w latach 50. wykupiła ją częściowo Ford, a potem przejęła całościowo,
• w 1958 Ford sprzedał swoje udziały amerykańskiemu Chryslerowi – Simca stała się częścią Chrysler Europe,
• w latach 70. Chrysler przejął również marki Rootes i Talbot, tworząc europejski konglomerat, jednak w 1978 roku PSA (Peugeot-Citroën) wykupiło cały pakiet europejski Chryslera.

W konsekwencji:

• marka Simca została wygaszona na przełomie lat 70. i 80., a jej ostatnie modele (np. 1307, Horizon) zaczęto sprzedawać jako Talboty,
• sama Talbot też nie przetrwała długo – PSA zakończyło jej działalność w latach 90.

Dziś:

• marka Simca nie istnieje, a prawa do niej posiada grupa Stellantis (spadkobierca PSA),
• nie ma planów jej reaktywacji, choć stare modele jak Simca Aronde, 1000, 1100 czy Vedette cieszą się zainteresowaniem kolekcjonerów i pasjonatów francuskiej motoryzacji,
• Simca pozostaje symbolem ciekawej, dynamicznej epoki powojennej francuskiej klasy średniej – trochę Fiat, trochę Ford, trochę Chrysler, ale z własnym stylem.

To marka, która była mała, sprytna i międzynarodowa, zanim to stało się modne.